فولادهای ساختمانی عمومی :
منظور از این فولادها طبق DIN 17 100  فولادهایی هستند که عملیات حرارتی برای آنها پیش بینی نشده است . مهمترین مشخصه این فولادها خواص مکانیکی (مثلا استحکام کششی ، تنش تسلیم و ازدیاد طول نسبی) ، گروه کیفی و ویژگی آنها جهت شکل دادن می باشد . 
کاربرد : 
فولادهای ساختمانی عمومی برای قطعاتی استفاده می شود که تحت سایش نبوده و نیاز به سختکاری ندارد ، مثلا دنباله قالب ، پشت بندها ، دسته ها و غیره .
ورقها و تسمه ها از فولاد غیر آلیاژی و نرم  و غالباً به روش نورد سرد تولید می شود .
فولادهای خوش تراش (اتومات) :
فولادهای کیفی غیر آلیاژِی یا کم آلیاژ هستند که مقدارفولادهای خوش تراش – گوگرد و – فسفر یا -  منگنز و یا افزوده سرب بالایی دارد .
این فولادها اکثراً برای قطعات سری سازی (تولید انبوه) روی دستگاههای تراش اتومات به کار می رود . افزوده های آلیاژی ، گوگرد یا سرب باعث خرد شدن براده ها شده که نتیجتاً موجب افزایش سرعت براده برداری می شود . 
فولادهای کربوره :
فولادهای کربوره برای اجزایی به کار می رود که بیشتر تحت سایش و خمش قرار می گیرد ، بدین جهت باید  سطحی سخت و مقاوم به سایش و مغزی نرم و چقرمه با استحکام بالا داشته باشد . فولادهای کربوره به دو نوع فولاد کربوره غیر آلیاژی با مقدار کربن کمتر از % 0.2 (مثلا 15 CK  و 10 CK ) و فولاد کربوره آلیاژی ، آلیاژ سازی با منگنز ، کرم ، مولیبدن یا نیکل (مثلا  516 MnCr ، 420 CrMo    ، 22 35CrMoS   ) تقسیم بندی می شود . فولادهای کربوره آلیاژی استحکام کششی بالایی دارد . 
فولادهای بهسازی :
فولادهای بهسازی برای اجزایی به کار می رود که تحت بارگذاری های شدید – کششی – خمشی –پیچشی از نوع بارهای ناگهانی است . با عملیات حرارتی ویژه ای این فولادها دارای استحکام کششی خیلی بالا و چقرمگی (قابلیت جذب انرژی) بالا می گردد . 
فولاد بهسازی غیر آلیاژی برای اجرایی با استحکام پایین و سطح مقطع کوچک (مثلا  60C ، 45CK  ،  35C  )   و فولادهای بهسازی آلیاژی کرم ، مولبیدن ،  نیکل یا وانادیم برای اجزاء تحت بارگذاری بالا با سطح مقطع بزرگ ( مثلا  634 CrNiMo  ، 442 CrMo   ،  238 Cr  )
به کار می رود . 
فولادهای نیتروره : 
فولادهای نیتروره برای اجزایی که تحت بارهای سایشی بالا و متغییر قرار دارند و نیز با توجه به اینکه در عملیات حرارتی تقریبا نباید از نظر ابعادی تغییر کند و یا دچار تابیدگی شود به کار می رود . با نفوذ نیتروژن به سطح قطعه کار لایه ضد سایش ویژه نیترید آهن به وجود می آید .
فولادهای نیتروره فولادهای کم آلیاژی می باشند که نیترید ساز آنها عناصر آلومینیم ، کرم و وانادیم است .
فولادهای ویژه : 
این فولادها شامل فولادهای فنر (مثلا 7 66 Si   ، 75 C  )  ، فولادهای مقاوم به دمای بالا (مثلا 4X  NiCrTi 25 15)  ، فولادهای نسوز (مثلا X 15 CrNiSi 25 20)  ، فولادهای زنگ نزن ( مثلا  X 5 CrNi 18 8 ) و فولادهای نگیر (غیر مغناطیسی) ( مثلا X 40 MnCr 18) 
می باشد .
فولادهای ابزاری غیر آلیاژی :
فولادهای ابزاری غیر آلیاژی جهت ساخت ابزارهایی استفاده می شود که تحت تنش حرارتی بالا قرار نمی گیرد . این فولاد ها سختی مغزی یا عمقی ندارد و سختی بالای سطحی خود را در دمای 200 ° C  از دست می دهد . 
بار های سنگین به واسطه مغز چقرمه آن تحمل می شود . مقدر کربن این فولادها  0.5-1.5 %  است . هر مقدار کربن بالا باشد به همان میزان حداکثر سختی پذیری بیشتر می شود .
فولادهای ابزاری آلیاژی : 
در ابزارسازی و قالب سازی دمای قطعه کار به هنگام تغییر شکل اهمیت تعیین کننده ای در انتخاب فولاد دارد . ابزارهایی که هنگام کار سطح آنها تا دمای  200 °C  گرم می شود از فولادهای سرد کار ساخته می شوند . 
فولادهای سرد کار :
فولادهای سرد کار قبل از هر چیزی باید مقاومت سایشی بالا و نیز استحکام فشاری – و چقرمگی – بالا داشته باشد . در حالت بازپخت شده قابلیت ماشینکاری خوبی دارد و هنگام عملیات حرارتی کمتر دچار تغییر ابعادی و تاییدگی می شود . 
فولادهای گرم کار : 
استحکام ، سختی و مقاومت به سایش فولادهای گرم کار حتی در دماهای بالا فقط خیلی کم تغییر می کند . این ویژگیها و نیز افزایش – استحکام گرمایی – چقرمگی گرمایی – مقاومت برگشت و – مقاومت نوسانات دما به واسطه عناصر آلیاژی کرم ، وانادیم ، تنگستن ، نیکل و مولیبدن می باشد .
                                                                                                        
 

نظرات کاربران

بازگشت