پیدایش آلیاژهای گوناگون مقاوم در برابر سایش ، بدلیل تنوعی است که در پدیده های سایش وجود دارد . از نظر چقرمگی و مقاومت در برابر سایش ، میتوان آلیاژهای فوق الذکر را به گروه های ، فولاد های کم آلیاژ پرلیتی و مارتنزیتی ، فولادهای هادفیلد و چدنهای پر کرم تقسیم بندی نمود . نکته مهم این است که هر آلیاژ مقاوم به سایشی نمیتواند کاربرد مناسبی در برابر انواع سایش ها ، داشته باشد بلکه بکارگیری موفقیت آمیز یک آلیاژ در مقابل سایش ،  تنها با شناخت دقیق نوع سایش و آگاهی داشتن به خواص آلیاژ مورد نیاز امکان پذیر میباشد . برای مثال فولادهای هادفیلد و فولادهای کم آلیاژ پرلیتی و مارتنزیتی ، هر دو در مقابل سایش از نوع کندگی مقاوم میباشند ولی اگر شدت ضربه های وارده به سطح در حال سایش زیاد باشد از فولادهای هادفیلد و اگر کم باشد از فولادهای کم آلیاژ پرلیتی و مارتنزیتی استفاده میگردد . 
فولاد آستنیتی منگنزی :
فولاد آستنیتی منگنزی (حاوی حدود 1.2 درصد کربن و 12 درصد منگنز ) در سال 1882 به وسیله رابرت هادفیلد (Sir Robert Hadfield)  ابداع و معرفی گردید و به افتخار این ابداع به نام هادفیلد معروف شد . این فولاد بدلیل دارا بودن ترکیبی مناسب از چقرمگی ، انعطاف پذیری ، قابلیت کار سختی و مقاومت عالی در مقابل سایش منحصر به فرد است و به عنوان یک ماده مهندسی دارای کاربرد وسیع در موارد ویژه است .
فولاد هادفیلد به دلیل ویژگیهای ذکر شده در ساخت قطعات مورد استفاده در تجهیزات ، دستگاهها و ماشین آلات صنایع راه سازی ، معدنی ، سیمان ، راه آهن ، حفاری چاههای نفت ، لایروبی ، سنگ های ساختمانی و تزئینی ، چوب و صنعت فولادسازی به کار گرفته می شود .
این فولادها با داشتن ویژگیهای عالی و منحصر به فرد دارای محدودیتهایی می باشند که کاربرد آن را در موارد ویژه محدود می کند که عبارتند از : 
•    دارای قابلیت ماشینکاری بسیار کمی است .
•    استحکام تسلیم آن کم و در محدوده  31 – 50 kg/mm²  قرار دارد .
بنابراین فولاد مذکور برای قطعاتی که باید دقت ابعادی بالایی داشته باشند و یا در تنش های بالا در مقابل تغییر شکل مقاوم باشند ، مناسب نیست . در هر حال انجام عملیاتی نظیر چکش کاری ، کوبش ، پرس کردن ، نورد سرد و شوک های انفجاری بر روی سطح این فولاد باعث افزایش استحکام تسلیم و بالا رفتن سختی سطح آن ( ضمن حفظ انعطاف پذیری در مغز ) می گردد .
کار سختی فولاد آستنیتی منگنزی (فولاد هادفیلد ) :
چقرمگی بالا و مقاومت خوب در برابر سایش ، از ویژگی های بارز این نوع فولادها میباشد . سختی سطح این فولادها که در حین کار افزایش می یابد و موجب مقاومت به سایش عالی آنها میشود . در حقیقت پس از مرحله عملیات حرارتی ، سختی فولاد آستنیتی منگنزی بالا نبوده و در حدود 170-220HB میباشد . بنابراین در صورت عدم وجود کار سختی ، تفاوت چندانی بین این  نوع فولادها و فولادهای با کربن متوسط وجود ندارد . ولی در اثر کار سختی در هنگام کار ، که میتواند ناشی از ضربات شدید چکشهای سنگ شکن یا تنش های فشاری بوجود آمده در فکهای سنگ شکن باشد ، سختی به حدود  550HB  نیز می رسد . این افزایش سختی نتیجه یک استحاله مکانیکی یعنی تبدیل آستنیت به مارتنزیت میباشد ، افزایش سختی ، تدریجی و بصورت لایه لایه از سطح بطرف داخل صورت می پذیرد .  

 

 

نظرات کاربران

بازگشت