فولادهای ویژه غیر آلیاژی :
مطابق با استانداردهای مذکور ، فولادهای ویژه غیر آلیاژی نسبت به دو دسته قبلی دارای درجه بالاتر کیفیتی به ویژه در رابطه با آخال های غیر فلزی هستند . کنترل بیشتری در ترکیب شیمیایی و فرآیند تولیدی این فولادها لازم است تا این فولادها به خواص ویژه ای چون سختی پذیری ، استحکام تسلیم ، قابلیت جوشکاری ، شکل پذیری سرد و تافنس مناسب برسند در بیشتر موارد این گروه فولادها تحت عملیات حرارتی آبدهی و بازگشت و سخت کاری سطحی قرار می گیرند . مقدار فسفر و گوگرد آن ها در هنگام ذوب حداکثر 0.02 درصد وزنی و بعد از تولید حداکثر 0.025 درصد وزنی است . تمامی فولادها با ویژگی های خاص مثل فولادهای غیر آلیاژی ابزار و خوش تراش در گروه فولادهای ویژه غیر آلیاژی قرار دارند.[15,10.9]
فولادهای کیفی آلیاژی :
فولادهای کیفی آلیاژی در استانداردهای مذکور ، فولادهای کم آلیاژی هستند که الزامات کیفی لازم را که کمتر از فولادهای ویژه آلیاژی است ، دارا است . 

فولادهای ویژه آلیاژی : 
فولادهای ویژه آلیاژی مطابق با استانداردهای اروپایی ، فولادهایی هستند که تحت کنترل دقیق ترکیب شیمیایی ، فرآیند تولید و خواص مختلف قرار دارند . فولادهایی به جز فولادهای زنگ نزن و فولادهای کیفی آلیاژی ، جزء این دسته از فولادها هستند .فولادهایی مثل فولادهای مورد استفاده در مخازن تحت فشار ، فولادها ی بلبرینگ ، فولادهای ابزار ، فولادهای تندبر و فولادهایی با خواص فیزیکی ویژه مثل ضریب انبساط حرارتی کنترل شده ، در این گروه قرار دارند. مقدار حدی عناصر آلیاژی برای تمایز بین فولادهای کیفی آلیاژی و ویژه آلیاژی نشان داده شده است . مطابق با استاندارد ISO 4948   تفاوت اندکی در تعداد عناصر آلیاژی ذکر شده بوده و همچنین برای مقادیر عناصر هم قانون خاصی وجود دارد .


 

نظرات کاربران

بازگشت