خط ویژه
خــط ویــژه
021-63511

فولاد های آلیاژی

فولادهای پرآلياژ ريخته گری شده به طور گسترده به دليل مقاومت به خوردگی در محيط های آبی در دمای محيط و يا نزديک به اين دما و يا كار در اتمسفر با گاز داغ و يا دماهای بالا( بيش از 65 يا 1200) يا مورد استفاده قرار می گيرند. فولادهای ريخته گری پرآلياژ به طور معمولی براساس تركيبشان و طبق استاندارد انجمن ريخته گران آمريكا طبقه بندی می شوند. اين طبقه بندی با ASTM نيز تطابق داده شده است (مثال از اين نحوه نامگذاری CF-/M است).
اولين حرف نشان دهنده اين است كه آيا بر اين محيط خورنده آبی مناسب است و يا برای محيطی با دمای بالا (H) حرف دوم نشان دهنده تركيب ميانگين كروم و نيكل آلياژ می باشد.

فولاد آلیاژی

هر مقدار كه درصد نيكل افزايش يابد حروف نيز از ATHLON به سمت z تغيير می يابند. حرف يا حروف بعدی سپس از دو حرف اول نشان دهنده ماكزيمم ميزان كربن می باشند. ( درصد، ضرب درصد شده اند). در نهايت نيز چنانچه عناصر ديگری موجود باشند. به وسيله حروفی كه بعد از خط تيره قرار دارند (sullix) نشان داده می شوند. بنابراين CF-8M نشان دهنده آلياژ C كه دارای مقاومت خوردگي (C) و 19% كروم و 19% نيكل می باشد.
دارای ماكزيمم كربن 80.0 % و دارای موليبدن برخی از فولادهای پرآلياژ ريخته گری شده دارای بسياری از خواص مشابه ريخته گری فولادهای فولادی كم آلياژ می باشند.
برخی از خواص مكانيكی اين گروه از فولادها ( برای مثال سختی و استحكام تسليم) می توانند به وسيله عمليات حرارتی مناسب تغيير يابند. با اين حال فولادهای ريخته گری پر آلياژی كه دارای بيش از 20 الی 30 درصد كروم Ni+ می باشند، تغييرات فازی مشابه فولادهای كربنی ساده و کم آلیاژ در حين حرارت دهی پايين دمای اتاق و دمای اتاق و دمای ذوب از خود نشان نمی دهند. بنابراين اين مواد غير قابل سخت كردن می باشند و خواصشان وابسته به تركيب است. به همین علت باید توجه ويژه ای برای هر گروه از فولادهای پرآلياژ، با توجه به فرآیندهای ریخته گری، ذوب و عملیات حرارتی جايگزين ( اگر موجود باشد)، نمود.

امتیاز به این مطلب:
امتیاز: 5 از 5 - 1 رای

نظرات کاربران

بازگشت