کاهش تولید فولاد چین بار دیگر توجه فعالان بازار جهانی را به تغییر موازنه میان بزرگ ترین تولیدکنندگان جلب کرده است. چین همچنان با فاصله بزرگ ترین فولادساز جهان است، اما کاهش تقاضای بخش ساختمان، سیاست های کنترل ظرفیت و حرکت به سمت تولید کم کربن، سرعت تولید فولاد این کشور را تحت تاثیر قرار داده است.
تولید چین کاهش یافت؛ رقبا در حال افزایش سهم هستند
تولید فولاد خام چین در سال ۲۰۲۵ به حدود ۹۶۱ میلیون تن رسید که نسبت به سال قبل ۴.۴ درصد کاهش داشت. این روند در سال ۲۰۲۶ نیز ادامه پیدا کرده و تولید چین در هفت ماه نخست سال حدود ۳.۱ درصد کمتر از مدت مشابه سال قبل بوده است.
در مقابل، برخی رقبا مسیر متفاوتی را طی کرده اند. هند، ترکیه و ویتنام از جمله کشورهایی هستند که افزایش تولید آنها می تواند به تدریج سهم بیشتری از بازارهای منطقه ای و بین المللی را در اختیارشان قرار دهد. در هفت ماه نخست ۲۰۲۶، تولید هند ۶.۱ درصد، ترکیه ۷.۹ درصد و ویتنام ۲۸ درصد افزایش یافته است.
آیا چین واقعا از بازار فولاد عقب نشینی کرده است؟
کاهش تولید به معنای خروج چین از بازار جهانی نیست. صادرات فولاد چین در سال ۲۰۲۵ از ۱۱۹ میلیون تن عبور کرد و به رکورد جدیدی رسید؛ بنابراین فولادسازان سایر کشورها در کنار فرصت ناشی از کاهش تولید چین، همچنان با فشار محصولات صادراتی این کشور مواجه هستند.
فرصت جدید برای فولادسازان منطقه
تغییر الگوی تولید چین می تواند برای کشورهایی که توان عرضه رقابتی، دسترسی مناسب به بازارهای صادراتی و سبد متنوع محصولات فولادی دارند، فرصت ایجاد کند. با این حال، عواملی مانند حجم صادرات چین، قیمت سنگ آهن، تقاضای جهانی و سیاست های تعرفه ای تعیین می کنند چه کشورهایی در نهایت از این تغییر موازنه منتفع خواهند شد.
برای بازار ایران نیز رصد این تحولات اهمیت دارد؛ زیرا تغییر عرضه چین می تواند بر قیمت های منطقه ای، بازار شمش و محصولات نهایی مانند میلگرد و نبشی اثرگذار باشد.
