افزایش قیمت ورق سیاه ضخیم در آبان ۱۴۰۵ به یک مرحله محدود نماند. بررسی اختصاصی فولاد حامیران از روند نرخ های اعلامی تا 18 آبان نشان می دهد محصولات اکسین و کاویان پس از رشد ابتدای ماه، مسیر یکسانی را طی نکردند. درحالی که بخش مهمی از افزایش قیمت ورق های اکسین زودتر اتفاق افتاد، برخی محصولات کاویان پس از چند روز ثبات نسبی، در نیمه آبان بار دیگر گران شدند. این تفاوت زمانی در کنار تحولات بورس کالا، تصویر متفاوتی از وضعیت بازار ورق ضخیم ارائه می دهد.
روند قیمت و معاملات بورس کالا
در محصولات بررسی شده اکسین، رشد محسوس نرخ ها در روزهای ابتدایی آبان ثبت شد و پس از آن، بخشی از محصولات با نوسانات محدودتری همراه بودند. در مقابل، افزایش قیمت کاویان در چند مرحله شکل گرفت و در روزهای پایانی دوره نیز ادامه پیدا کرد. به این ترتیب، ثبات مقطعی نرخ ها به معنای توقف افزایش قیمت در تمام محصولات ورق ضخیم نبود.
هم زمان، بازار رسمی فولاد نیز نشانه های یکسانی از شدت تقاضا ارائه نکرد. در ابتدای آبان، عرضه ورق گرم اکسین و کاویان در برنامه بورس کالا قرار گرفت. در معاملات ۶ آبان نیز با وجود فروش بخش عمده یکی از عرضه های ورق گرم، رقابت قیمتی کمتر از نیم درصد بود. این تفاوت اهمیت دارد؛ زیرا افزایش نرخ های اعلامی در بازار را نمی توان صرفاً به رقابت شدید خریداران یا محدودیت عرضه نسبت داد.
تحول دیگر، تغییر شرایط خرید محصولات فولادی در بورس کالا بود. بر اساس گزارش ابلاغیه ۱۳ آبان، میزان پیش دریافت خرید ورق گرم از ۱۶ آبان از ۳۰ به ۲۰ درصد کاهش یافت. این تصمیم ورود به معاملات را از نظر نقدینگی اولیه آسان تر می کند، اما به معنای کاهش قیمت محصول یا تضمین افزایش تقاضای واقعی نیست. همچنین اجرای آن پس از رشد قیمت های ابتدای ماه آغاز شده و نمی تواند توضیح دهنده آن افزایش ها باشد.
برای صنایع مصرف کننده ورق ضخیم و خریداران پروژه ای، پیام این تحولات روشن است: افزایش نرخ های بازار و شدت رقابت در بورس کالا الزاماً هم جهت نیستند. ازاین رو، بررسی قیمت ورق سیاه باید با ارزیابی شرایط پرداخت، موجودی قابل تأمین و هزینه تحویل همراه باشد؛ به ویژه زمانی که فاصله میان برآورد اولیه و خرید نهایی می تواند هزینه سفارش را تغییر دهد.
تا 18 آبان، افزایش قیمت در بخشی از بازار ورق ضخیم ادامه داشته، اما شواهد موجود از جهش فراگیر تقاضا یا کمبود عمومی محصول حکایت قطعی ندارند. نکته تعیین کننده برای خریداران، تفکیک افزایش نرخ های پیشنهادی از شرایط واقعی معاملات است؛ زیرا تغییر قیمت یک کارخانه، به تنهایی نه مسیر کل بازار را مشخص می کند و نه هزینه نهایی تأمین یک سفارش صنعتی را.
