چین به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد جهان، طی سال‌های اخیر سیاست‌های خود برای کاهش مصرف انرژی، کنترل انتشار کربن و افزایش بهره‌وری در صنعت فولاد را جدی‌تر کرده است؛ سیاست‌هایی که آثار آن تنها محدود به کارخانه‌های چینی نیست و می‌تواند بر تولید، صادرات و قیمت محصولات فولادی در بازار جهانی اثرگذار باشد.
فشار بیشتر بر فولادسازان برای کاهش مصرف انرژی
برنامه‌های جدید چین نشان می‌دهد این کشور به‌تدریج از افزایش صرف ظرفیت تولید فاصله گرفته و تمرکز بیشتری بر بهره‌وری انرژی و تولید فولاد کم‌کربن دارد. طبق برنامه‌های رسمی، کاهش مصرف انرژی در کوره‌های بلند، کنورتورها و کوره‌های قوس الکتریکی و افزایش سهم واحدهایی که به سطوح بالای بهره‌وری انرژی می‌رسند، از محورهای اصلی اصلاح صنعت فولاد است.
این مسیر در برنامه‌های جدید نیز ادامه دارد. از سال ۲۰۲۶، صنعت فولاد در کنار چند صنعت انرژی‌بر دیگر وارد برنامه سه‌ساله ارتقای بهره‌وری و کاهش انتشار کربن شده است؛ موضوعی که نشان می‌دهد سیاست فولاد سبز در چین دیگر یک برنامه مقطعی نیست و به بخشی از راهبرد صنعتی این کشور تبدیل شده است.
تولید کمتر، فولاد با ارزش افزوده بیشتر
آمارهای جدید نیز نشانه‌هایی از تغییر ساختار بازار چین را نشان می‌دهد. تولید فولاد خام این کشور در سال ۲۰۲۵ به حدود ۹۶۱ میلیون تن رسید و نسبت به سال قبل کاهش پیدا کرد. در نیمه نخست ۲۰۲۶ نیز تولید حدود ۳ درصد کمتر از مدت مشابه ثبت شد.
در مقابل، سیاست‌گذاران چینی بر توسعه محصولات فولادی با کیفیت و ارزش افزوده بالاتر، استفاده بیشتر از قراضه، افزایش سهم فولادسازی با کوره قوس الکتریکی و توسعه فناوری‌های کم‌کربن تأکید دارند.
سیاست فولادی چین چه اثری بر بازار دارد؟
تداوم محدودیت‌های انرژی و زیست‌محیطی می‌تواند در دوره‌های مختلف بر حجم عرضه و صادرات چین اثر بگذارد. از طرف دیگر، حرکت به سمت فولادهای پیشرفته‌تر برای صنایع خودرو، انرژی و تجهیزات صنعتی می‌تواند ترکیب تقاضا برای محصولات فولادی را تغییر دهد.
بنابراین برای فعالان بازار فولاد، بررسی سیاست‌های انرژی چین در کنار میزان تولید، صادرات، تقاضای داخلی و قیمت مواد اولیه، همچنان یکی از شاخص‌های مهم برای تحلیل روند آینده بازار جهانی فولاد خواهد بود.
