به گزارش روابط عمومی فولاد حامیران، انتشار اخبار مربوط به احتمال تعطیلی کارخانه‌های فولادی در پی محدودیت تأمین انرژی، در مقاطع مختلف باعث ایجاد نگرانی در زنجیره فولاد شده است. با این حال، همان‌طور که انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران نیز در مقاطع گذشته اعلام کرده، محدودیت انرژی لزوماً به معنای تعطیلی کامل واحدهای فولادی نیست و موضوع اصلی، مدیریت زمان و میزان محدودیت برق و گاز برای حفظ تولید است.
محدودیت انرژی چه اثری بر تولید فولاد دارد؟
تولید فولاد فرآیندی انرژی‌بر است و تداوم فعالیت واحدهای ذوب، احیا و نورد به تأمین پایدار انرژی وابسته است. کاهش یا قطع ناگهانی برق و گاز می‌تواند برنامه تولید را مختل کرده، هزینه‌های عملیاتی را افزایش دهد و زمان‌بندی تحویل سفارش‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.
به همین دلیل، هماهنگی میان واحدهای تولیدی و بخش‌های تأمین انرژی اهمیت زیادی دارد. برنامه‌ریزی محدودیت‌ها در زمان مناسب و هماهنگی آن با تعمیرات اساسی می‌تواند از توقف‌های ناگهانی جلوگیری کرده و آثار آن بر زنجیره محصولات فولادی را کاهش دهد.
چرا مدیریت انرژی برای صنعت فولاد اهمیت بیشتری پیدا کرده است؟
با افزایش ظرفیت تولید فولاد، نیاز این صنعت به برق و گاز نیز افزایش پیدا کرده است. از سوی دیگر، ناترازی انرژی و رشد مصرف در بخش‌های مختلف باعث شده تأمین پایدار انرژی به یکی از چالش‌های مهم صنایع بزرگ تبدیل شود.
در چنین شرایطی، افزایش بهره‌وری انرژی، استفاده از تجهیزات کم‌مصرف، بهینه‌سازی فرآیندهای تولید و برنامه‌ریزی دقیق تعمیرات می‌تواند نقش مهمی در کاهش اثر محدودیت‌ها داشته باشد. این موضوع به‌ویژه برای واحدهایی که در تولید آهن اسفنجی و فولاد فعالیت می‌کنند اهمیت بیشتری دارد.
تداوم تولید فولاد به مدیریت انرژی وابسته است
محدودیت انرژی را نمی‌توان تنها یک مشکل مقطعی برای کارخانه‌های فولادی در نظر گرفت. افزایش ظرفیت تولید، توسعه زیرساخت‌ها و حرکت صنعت به سمت فناوری‌های کم‌مصرف، نیازمند برنامه‌ریزی هم‌زمان برای تأمین و مصرف انرژی است.
در این میان، حفظ تولید بدون ایجاد اختلال در شبکه انرژی به هماهنگی میان سیاست‌گذاران، شرکت‌های تولیدکننده و مجموعه‌های تأمین انرژی نیاز دارد. مدیریت صحیح این محدودیت‌ها می‌تواند به حفظ ظرفیت تولید، کاهش هزینه‌های ناشی از توقف و استمرار عرضه فولاد در بازار کمک کند.
