جوشکاری

به طور کلی جوشکاری عمل اتصال دادن قطعات فلز به یکدیگر توسط گرم کردن محل های تماس تا حالت ذوب یا خمیری است که اتم های هر دو قطعه فلز در منطقه جوش درهم نفوذ کرده و پس از سرد شدن اتصال محکمی ایجاد می نمایند.
برای ایجاد حالت ذوب یا خمیری انرژی های الکتریکی و شیمیایی به عنوان منابع حرارتی بکار برده می شوند. برای تامین این انرژی ها از ژنراتور یا اشتعال مخلوطی از گازهای سوختنی نظیر استیلن، هیدروژن، گازهای طبیعی، بخار بنزین، بنزول و اکسیژن استفاده می گردد.
بسته به نوع جوشکاری به ابزار دیگری نظیر الکترود، انبر جوشکاری، ماسک، مشعل، کپسول گاز، میزکار، پرده های حفاظتی و غیره نیاز می باشد.
الکترود مفتول فلزی می باشد که جنس آن به نوع فلز جوش دادنی بستگی دارد.اطراف این مفتول از ترکیب شیمیایی مختلف پوشیده شده تا از نفوذ اکسیژن، ازت و هیدروژن به منطقه ذوب یا خمیر جلوگیری کنند.فلزات مصرفی درالکترود ها و سیم جوش هاعموما انواع فولاد ها، چدن ها و فلزات غیرآهنی مانند مس، برنج، برنز و آلومینیوم می باشند.جوشکاری و لحیم کاری از هنرهای قدیمی محسوب شده و درزمان های گذشته توسط رومیان برای اتصال ذرات طلا درزیورآلات بکارگرفته می شده است.
امروزه روش های جوشکاری متعددی به کار برده می شوند که به چهار گروه جوشکاری فشاری، جوشکاری ذوبی، جوشکاری زرد و لحیم کاری تقسیم می شوند.برخی از مهم ترین این روش ها عبارتند از:جوش با قوس الکتریکی، جوش گاز، جوش آهنگری، جوش القایی، جوش مقاومتی، جوش سیلانی، لحیم سخت و نرم.

مقالات بیشتر

error: Content is protected !!
اسکرول به بالا